Met zijn lage dichtheid is aluminium een van de lichtgewichten onder de metalen en tegelijk vertoont het een relatief hoge hardheid. Als het metaal aan de lucht wordt blootgesteld, wordt aan het oppervlak een dunne oxidehuid gevormd, waardoor het van nature corrosiebestendig is. Aluminium is zowel koud als warm goed vervormbaar, kan worden gelast en gesmeed en heeft een hoog geleidingsvermogen voor stroom en warmte. Die laatste eigenschap maakt het materiaal bijzonder interessant voor de elektrotechniek en dan vooral voor kastenbouw en frontplatentechniek.

Veel toepassingen zijn met de huidige kwaliteitseisen alleen mogelijk dankzij een voortdurend verder ontwikkelde oppervlaktebehandeling. Dat komt omdat criteria zoals design, bestendigheid tegen een toenemend aantal stoffen, afschermingsproblemen en niet in het minst milieuaspecten een steeds belangrijkere rol spelen.

Het begrip eloxal staat voor ELektrolytische OXidatie van ALuminium

Bij anodische oxidatie (of eloxering) wordt het oppervlak van aluminium door een elektrochemisch proces omgezet in aluminiumoxide. Deze oxidelaag is hecht verbonden met het onderliggende aluminium. De laag is amper enkele micrometers dik (10-20 µm), vertoont een grotere oppervlaktehardheid (slijtvast/oppervlaktehardheid HV > 200),

• biedt een uitstekende corrosiebescherming (weer- en corrosiebestendig),
• beschermt tegen externe invloeden, vergemakkelijkt de reiniging (hoge levensduur in combinatie met gemakkelijk onderhoud), voldoet aan de hoogste designeisen (lichtechtheid van geverfd eloxal), laat verschillende kleuringen toe en is elektrisch isolerend.

Chroomlagen daarentegen dienen tegelijk als hechtlaag voor lakken en geleidende corrosiebescherming. De laagdikte bedraagt ca. 2-5 µm, waarvan 50-70 % in het basismateriaal wordt gevormd. Men spreekt van verchromen als metalen oppervlakken met chroom(VI)-houdende oplossingen worden behandeld. Deze procedure wordt vooral toegepast bij aluminiumlegeringen. Men maakt een onderscheid tussen geel en groen verchromen. Groen verchromen gebeurt in waterige oplossingen van chroomzuur, fluoriden en fosfaten. Doordat chroom(III)-fosfaat in de laag wordt opgenomen, kleurt die groen. Bij geel verchromen bevat de waterige behandelingsoplossing in hoofdzaak chroomzuur. De lagen die op het metaaloppervlak worden gevormd, bestaan grotendeels uit oxiden en oxidehydraten van chroom en aluminium. De gele kleur wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van chromaat. Bij verchromen ligt het oppervlaktegewicht tussen 0,1 en 0,5 g/m². De hittebestendigheid van deze lagen bedraagt maximaal ca. 150 °C.

Voor aluminiumoppervlakken (en verzinkte staaloppervlakken) vertegenwoordigden de verschillende verchromingsprocedures volgens DIN 50939 lange tijd de zogenaamde stand der techniek.

De laatste jaren zijn echter hevige discussies ontstaan over het gebruik van chroomverbindingen.

Tegen de achtergrond van de RoHS-richtlijn¹ en rekening houdend met het stijgende kosten- en kwaliteitsbewustzijn kunnen hiervoor alternatieve, chroomvrije verduurzamingsmethoden worden geboden. Hierbij worden de voordelen van chroomvrije, anorganische passivering gecombineerd met de voordelen van organische dunne filmlagen, die anorganische conversielagen vormen met de bovenliggende polymeerfilm. Deze laag is kleurloos of licht geelachtig. Zowel de overheid als keuringsinstanties (GSB International, Qualicoat) hebben deze procedure goedgekeurd.

De onderzoeksresultaten voor de corrosiebestendigheid en lakhechting luiden als volgt:

¹ Europese richtlijn 2002/95/EG van 27 januari 2003 betreffende beperking van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen in elektrische en elektronische apparatuur